Het leven door een roze bril
Anno 2008 kunnen Nederlandse jongeren niet wachten tot het échte leven begint. Steeds jonger hebben ze seks, serieuze relaties en willen ze op eigen benen staan. Lekker puberen is uit. Volwassen zijn is ‘hot’. Maar liefst 80% van alle jongeren wil niets liever dan samenwonen, trouwen of kinderen krijgen. Kortom, huisje, boompje, beestje. Aldus het programma, Baby te huur.
Het klinkt heel romantisch, samen een gezinnetje stichten. Knus een huishouden delen en altijd samen zijn. Zwijmelfilms en Bouquetreeksboekjes spiegelen een perfecte wereld voor waarin op het einde alles altijd weer goed komt. En ze leefden nog lang en gelukkig. Elk romantisch sprookje eindigt op het hoogtepunt van een relatie. Wanneer de verliefdheid nog van je af spat, je geen genoeg van elkaars lichaam kunt krijgen en eeuwige trouw vanzelfsprekend is.
Sprookjes blijven sprookjes omdat ze ophouden waar het in het werkelijke leven pas begint. In het begin van een relatie dragen we allemaal een roze bril die ons blind maakt voor die “foutjes” van de ander waar je je later zo aan kunt irriteren. Je prins op het witte paard drukt vaker zijn snor in het huishouden dan je zou willen en zeurde je droomvrouw altijd al zoveel?
Elke relatie vertoont op den duur wel wat barstjes. Als je niet oppast word je een statistiekje. Een op de vier huwelijken eindigt in echtscheiding. Voor mannen én vrouwen is de belangrijkste reden om te gaan scheiden dat ze niet meer met elkaar kunnen praten. Als tweede reden wordt genoemd onverenigbare karakters en op de derde plaats staat vreemdgaan.
Tijd dus om die romantische zeepbel bij jongeren stuk te prikken en ze te confronteren met de harde werkelijkheid, dacht een televisiemaker. Zondagavond kon Nederland, in navolging van Engeland waar het een groot succes is, meegenieten van een sociaal experiment. Vier piepjonge stellen mogen een aantal weken samenwonen en maken versneld kennis met het werkelijke leven. Ze leren dat een relatie geven en nemen is, dat je een hoop moet laten als je zwanger bent en dat die gezeglijke baby die jij voor ogen hebt, misschien nooit slaapt, constant huilt en zich niet aan jouw tijden wil houden.
Na 24 uur vallen de eerste slachtoffers. Het dameskoppel waarvan eentje ‘verwend is tot op het bot’ (aldus de ouders) en de ander ‘aartslui’ ontdekken dat een huishouden met twee verwende pubers niet het liefdesnestje wordt dat ze zich hadden gedroomd. Fijn om dat nu te ontdekken, in plaats van lang en ongelukkig te leven.
Ik herken de worsteling en de strijd van de koppels. Ik ging samenwonen toen ik tweeëntwintig was en had geen kaas gegeten van koken, het huishouden of samenwonen met een partner. Want ja, ik was verwend tot op het bot. Samenleven betekent dat je rekening houdt met elkaar, samen verantwoordelijkheid draagt.
Tegenwoordig heb je overal cursussen voor en ontelbaar veel zelfhulpboeken. Natuurlijk is er wat voor te zeggen. Relatiescholing, opvoedcursus, scheidingsscholing, je kunt koppels theorie bijbrengen en vertellen wat hen te wachten staat. Maar het echte leren (= leven), doe je nog altijd in de praktijk.
Anno 2008 kunnen Nederlandse jongeren niet wachten tot het échte leven begint. Steeds jonger hebben ze seks, serieuze relaties en willen ze op eigen benen staan. Lekker puberen is uit. Volwassen zijn is ‘hot’. Maar liefst 80% van alle jongeren wil niets liever dan samenwonen, trouwen of kinderen krijgen. Kortom, huisje, boompje, beestje. Aldus het programma, Baby te huur.
Het klinkt heel romantisch, samen een gezinnetje stichten. Knus een huishouden delen en altijd samen zijn. Zwijmelfilms en Bouquetreeksboekjes spiegelen een perfecte wereld voor waarin op het einde alles altijd weer goed komt. En ze leefden nog lang en gelukkig. Elk romantisch sprookje eindigt op het hoogtepunt van een relatie. Wanneer de verliefdheid nog van je af spat, je geen genoeg van elkaars lichaam kunt krijgen en eeuwige trouw vanzelfsprekend is.
Sprookjes blijven sprookjes omdat ze ophouden waar het in het werkelijke leven pas begint. In het begin van een relatie dragen we allemaal een roze bril die ons blind maakt voor die “foutjes” van de ander waar je je later zo aan kunt irriteren. Je prins op het witte paard drukt vaker zijn snor in het huishouden dan je zou willen en zeurde je droomvrouw altijd al zoveel?
Elke relatie vertoont op den duur wel wat barstjes. Als je niet oppast word je een statistiekje. Een op de vier huwelijken eindigt in echtscheiding. Voor mannen én vrouwen is de belangrijkste reden om te gaan scheiden dat ze niet meer met elkaar kunnen praten. Als tweede reden wordt genoemd onverenigbare karakters en op de derde plaats staat vreemdgaan.
Tijd dus om die romantische zeepbel bij jongeren stuk te prikken en ze te confronteren met de harde werkelijkheid, dacht een televisiemaker. Zondagavond kon Nederland, in navolging van Engeland waar het een groot succes is, meegenieten van een sociaal experiment. Vier piepjonge stellen mogen een aantal weken samenwonen en maken versneld kennis met het werkelijke leven. Ze leren dat een relatie geven en nemen is, dat je een hoop moet laten als je zwanger bent en dat die gezeglijke baby die jij voor ogen hebt, misschien nooit slaapt, constant huilt en zich niet aan jouw tijden wil houden.
Na 24 uur vallen de eerste slachtoffers. Het dameskoppel waarvan eentje ‘verwend is tot op het bot’ (aldus de ouders) en de ander ‘aartslui’ ontdekken dat een huishouden met twee verwende pubers niet het liefdesnestje wordt dat ze zich hadden gedroomd. Fijn om dat nu te ontdekken, in plaats van lang en ongelukkig te leven.
Ik herken de worsteling en de strijd van de koppels. Ik ging samenwonen toen ik tweeëntwintig was en had geen kaas gegeten van koken, het huishouden of samenwonen met een partner. Want ja, ik was verwend tot op het bot. Samenleven betekent dat je rekening houdt met elkaar, samen verantwoordelijkheid draagt.
Tegenwoordig heb je overal cursussen voor en ontelbaar veel zelfhulpboeken. Natuurlijk is er wat voor te zeggen. Relatiescholing, opvoedcursus, scheidingsscholing, je kunt koppels theorie bijbrengen en vertellen wat hen te wachten staat. Maar het echte leren (= leven), doe je nog altijd in de praktijk.