Ik ben allesbehalve perfect. Persoonlijk zit ik daar niet zo mee. Als ik ’s morgens in de spiegel kijk, ben ik beslist niet ontevreden. Alles zit er op en eraan, ik heb de kledingmaat die ik wil en ik ben over het algemeen bijzonder goed gehumeurd, wat altijd positief is voor je ‘uitstraling’. Een gegeven dat ik veel belangrijker vind dan welk schoonheidsideaal dan ook.

Natuurlijk zijn er best dingen die ‘mooier’ zouden kunnen aan mij of beter. Zo zou ik best langere benen willen hebben. Met mijn 1.64m behoor ik tot de kleintjes. Mijn buik vertoont na twee behoorlijk uit de kluiten gewassen baby’s wat rek en rimpels. En ik geef eerlijk toe dat ik nog niet zo lang geleden naar de tandarts ben geweest voor een cosmetisch advies aangaande mijn tanden. Niets menselijks is mij vreemd, ijdelheid dus ook niet.

Maar imperfecties maken een vrouw juist leuk. Een scheve tand, een lief, zacht buikje, grappige sproetjes of een moedervlekje op je kin. Het maakt je herkenbaar, toegankelijk en onbeperkt houdbaar.

Door de documentaire ‘Beperkt houdbaar’ waar ik in een eerdere column al over schreef, zijn de discussies over het schoonheidsideaal hoog opgelaaid en de aandacht is nog niet ten einde, getuige het vervolg. Een schoonheidsideaal dat overigens in stand wordt gehouden door vrouwen die geloven dat wij graag perfectie zien om ons aan te spiegelen. Een ideaal dat volgens de glossy’s binnen ieders handbereik ligt, als we maar de producten kopen die zij zo kwistig aanprijzen en vooral flink verbouwen.

‘Wij’ willen mensen zien om bij weg te kunnen dromen. En dat zijn geen mensen met cellulitis of rimpels. “Als je gewone mensen wilt zien, dan kun je simpelweg naar buiten kijken”, aldus de ELLE-hoofdredactrice in een artikel in Red Magazine (september 2007). Sterker nog, als je onzeker wordt van de mooie (gephotoshopte) vrouwen, moet je maar een ander blad kopen. En daar kun je het als lezer mee doen.

Dat neemt niet weg dat het (maakbare) schoonheidsideaal behoorlijk ver is doorgeschoten en dat vooral jongere meiden daar onzeker van worden. De Nederlandse Vereniging voor Seksuologie (NVVS) en de Rutgers Nisso Groep pleiten dan ook voor wetgeving die plastisch chirurgen verplichten om jongeren vóór een schoonheidsoperatie door te sturen naar een psychiater, psycholoog of seksuoloog.

Volgens de NVVS is seks voor jongeren verworden tot iets instrumenteels. Steeds meer meiden maken zich zorgen over hun schaamlippen en borsten. Dit alles wordt in de hand gewerkt door de ‘platte en grenzeloze’ wijze waarop sommige media seksualiteit presenteren maar ook “de reductie van vrouwelijkheid tot een irreëel schoonheidsideaal.” Een en ander zou kunnen worden opgevangen door het verhogen van de minimumleeftijd voor cosmetische chirurgie naar achttien jaar en het geven van seksuele voorlichting in de onderbouw van de basisschool.

Persoonlijk ben ik helemaal voor (seksuele) voorlichting, hoe vroeger, hoe beter. Of de overheid zich moet mengen in schoonheidszaken? Elk individu heeft zijn of haar eigen verhaal dus ik ben niet voor een overheidsvingertje al vind ik professionele voorzorg onontbeerlijk. Glossyredacteuren moeten bovendien hand in eigen boezem steken en een gevarieerder beeld van vrouwen tonen. Aan onze mannen ligt het niet. Mijn lief vindt mij de mooiste vrouw ter wereld en natuurlijk geloof ik hem.

Mariël