Forever Schijt aan Sonja
Ooit was ik een Sonja-adept. Voor een luie koker als ik, was het maar al te gemakkelijk om elke stap en elke hap voorgeschreven te krijgen. En ja…het hele gezin deed mee.
Braaf keken we elke dag in onze ‘lijfstijlbijbel’, om te zien wat voor lekkers Sonja nu weer voor ons had bedacht. Lief en ik sloegen karren vol met eierkoeken, ontbijtkoek en Indische cake in en wisselden blikken van verstandhouding met shoppers die het zelfde in hun wagentje dropten. Ja, je haalt ze er zo uit, die Sonja-adepts.
Het eerste boek leverde mij een gewichtsverlies van maar liefst acht kilo op; mijn streven. En ik zwoer mezelf geen enkele kilo meer aan te komen. Nooit meer! Maar beloftes aan jezelf zijn op de een of andere manier (te) gemakkelijk te verbreken. In de loop der tijd snoepte ik er dus (on)gemerkt weer wat kilootjes bij. En dat in een veel rapper tempo dan het me had gekost om ze kwijt te raken.
Dus maar weer aan de Sonja. Omdat ik herhaling te saai vond, kocht ik haar nieuwste boek. Maar dat viel vies tegen. Dit was geen lijfstijl meer maar een regelrechte martelmethodiek. Op een bekertje yoghurt, een dun besmeerde cracker met megamagere smeerkaas en een stengel bleekselderij kan ik niet leven, hoor. Na een paar dagen zag en rook ik overal eten. Ik droomde van slagroomtaart, ik hallucineerde bergen met drop en alles leek even verlokkelijk. Zelfs de hond zag er opeens zeer smakelijk uit. Ik wil maar zeggen…
Uit pure narrigheid ging ik steeds vaker zondigen wat uiteraard genadeloos werd afgestraft door mijn weegschaal. Elke dag werd een SaSdag tot ik echt helemaal schijt aan Sonja had.
Zelluf doen, dacht ik als een opstandige twee-jarige en dat ging me niet onaardig af. Tot ik ‘Get in Shape’ in de schappen van de Appie zag. Het zoveelste dieettijdschrift? De nieuwsgierigheid overwon het van mijn ergernis daarover. Maar nee, het was plezierig, zonder moraliserend vingertje en op sommige punten een echte eyeopener. Ik, die dacht dat ik elk dieet, elk tijdschrift of boek op dat gebied wel gezien had, werd aangenaam verrast.
Dus toen ik me kon inschrijven voor het ‘Get in Shape’ (Wie durft!) mini-onderzoek aarzelde ik geen moment. Gewapend met stappenteller en weekmenu wandelde ik letterlijk en figuurlijk de week door. Geen honger lijden, geen ingewikkelde boodschappenlijstjes, maar lekker, snel en resultaatgericht.
Ik ben om. Mijn nieuwe ‘lijfstijlbijbel’ vertelt me namelijk wat ik wel mag. En dat is best veel. Zonder enig voorbehoud ga ik op de weegschaal staan. Verwachtingsvol. Zeshonderd gram eraf, in de drie dagen dat ik bezig ben. Missie geslaagd en een pluim van de juf.
Natuurlijk, ik ben er nog niet.
Maar van een volkorentriangel dun besmeerd met kruidenroomkaas light, belegd met ijsbergsla, twee plakjes salami, 1 eetlepel Parmezaanse kaas, 2 gedroogde tomaten en een paar olijven, word ik blijer dan van twee crackers met appelstroop. Geef Sonja maar aan Fikkie, I will Get in Shape zonder honger!
Ooit was ik een Sonja-adept. Voor een luie koker als ik, was het maar al te gemakkelijk om elke stap en elke hap voorgeschreven te krijgen. En ja…het hele gezin deed mee.
Braaf keken we elke dag in onze ‘lijfstijlbijbel’, om te zien wat voor lekkers Sonja nu weer voor ons had bedacht. Lief en ik sloegen karren vol met eierkoeken, ontbijtkoek en Indische cake in en wisselden blikken van verstandhouding met shoppers die het zelfde in hun wagentje dropten. Ja, je haalt ze er zo uit, die Sonja-adepts.
Het eerste boek leverde mij een gewichtsverlies van maar liefst acht kilo op; mijn streven. En ik zwoer mezelf geen enkele kilo meer aan te komen. Nooit meer! Maar beloftes aan jezelf zijn op de een of andere manier (te) gemakkelijk te verbreken. In de loop der tijd snoepte ik er dus (on)gemerkt weer wat kilootjes bij. En dat in een veel rapper tempo dan het me had gekost om ze kwijt te raken.
Dus maar weer aan de Sonja. Omdat ik herhaling te saai vond, kocht ik haar nieuwste boek. Maar dat viel vies tegen. Dit was geen lijfstijl meer maar een regelrechte martelmethodiek. Op een bekertje yoghurt, een dun besmeerde cracker met megamagere smeerkaas en een stengel bleekselderij kan ik niet leven, hoor. Na een paar dagen zag en rook ik overal eten. Ik droomde van slagroomtaart, ik hallucineerde bergen met drop en alles leek even verlokkelijk. Zelfs de hond zag er opeens zeer smakelijk uit. Ik wil maar zeggen…
Uit pure narrigheid ging ik steeds vaker zondigen wat uiteraard genadeloos werd afgestraft door mijn weegschaal. Elke dag werd een SaSdag tot ik echt helemaal schijt aan Sonja had.
Zelluf doen, dacht ik als een opstandige twee-jarige en dat ging me niet onaardig af. Tot ik ‘Get in Shape’ in de schappen van de Appie zag. Het zoveelste dieettijdschrift? De nieuwsgierigheid overwon het van mijn ergernis daarover. Maar nee, het was plezierig, zonder moraliserend vingertje en op sommige punten een echte eyeopener. Ik, die dacht dat ik elk dieet, elk tijdschrift of boek op dat gebied wel gezien had, werd aangenaam verrast.
Dus toen ik me kon inschrijven voor het ‘Get in Shape’ (Wie durft!) mini-onderzoek aarzelde ik geen moment. Gewapend met stappenteller en weekmenu wandelde ik letterlijk en figuurlijk de week door. Geen honger lijden, geen ingewikkelde boodschappenlijstjes, maar lekker, snel en resultaatgericht.
Ik ben om. Mijn nieuwe ‘lijfstijlbijbel’ vertelt me namelijk wat ik wel mag. En dat is best veel. Zonder enig voorbehoud ga ik op de weegschaal staan. Verwachtingsvol. Zeshonderd gram eraf, in de drie dagen dat ik bezig ben. Missie geslaagd en een pluim van de juf.
Natuurlijk, ik ben er nog niet.
Maar van een volkorentriangel dun besmeerd met kruidenroomkaas light, belegd met ijsbergsla, twee plakjes salami, 1 eetlepel Parmezaanse kaas, 2 gedroogde tomaten en een paar olijven, word ik blijer dan van twee crackers met appelstroop. Geef Sonja maar aan Fikkie, I will Get in Shape zonder honger!