Remancipatie
De echte man sterft uit, las ik nog niet eens zo lang geleden in de krant Nu wordt dat al langer geroepen en ook de reclame speelt daar handig op in. Wie herinnert zich niet de reclame van een bekende bierfabrikant die mannen opriep weer lekker ongedwongen man te zijn. Helemaal zichzelf te zijn en dus een hekel te hebben aan dassen en scheren. Geen watje meer, maar een echte vent. De maatschappij is volgens de media aan het feminiseren en de échte man, is daar de dupe van.
De afgelopen dagen lag ik in de lappenmand. Sterker nog, terwijl ik deze column tik, liggen pakken zakdoekjes, citroenthee met honing en hoofdpijntabletten binnen handbereik. Het afgelopen weekend ben ik liefdevol verzorgd door mijn lief die geruisloos alles draaiende hield. Als kind van gescheiden ouders, opgegroeid in een moederloos mannengezin, leerde hij al vroeg zich in het huishouden staande te houden. En daar pluk ik de vruchten van.
Volgens een autoreclame van een paar jaar geleden zou een échte man dit niet doen. Want: ‘Echte mannen, dat zijn stoere kerels. Ze slaan met de vuist op tafel, ze rijden in grote auto’s en ze laten hun vrouw het huishouden doen.’ Is een man die zonder zeuren zorgtaken op zich neemt soft? Volgens het eerder genoemde artikel wordt: ‘Nederland enkel nog bevolkt door mietjes (…), mannen zonder spannende banen en dito uiterlijk. Onzekere schepsels die bang zijn voor vrouwen en geen actie durven ondernemen.’
De afgelopen jaren hebben we voortdurend in de media kunnen lezen welke eisen vrouwen aan mannen stellen. Van gevoelige en bijna vrouwelijke metroseksueel via zorgvader en überseksueel schijnen ‘we’ weer behoefte te krijgen aan een échte man. Maar wat is die échte man?
Het schijnt dat wij vrouwen met zijn allen wanhopig op zoek zijn naar die échte man, zo begrijp ik. Het wordt tijd voor femanisme. Remancipatie is hard nodig. Ik citeer van een website voor en door mannen: ‘Remancipatie betekent meer aandacht voor de mannelijke kant van de maatschappij.’ Als argument voert de schrijver aan dat het maatschappelijke debat, hoe terecht ook, de afgelopen veertig á vijftig jaar uitsluitend is gegaan over de positie van de vrouw.
Als je Googled op ‘vrouwvriendelijk’ krijg je 140000 hits. ‘Manvriendelijk’ levert een schamele 497 hits op, dat is 281 keer minder lees ik op voornoemde website. Maar gelukkig is de redding nabij. En wel in de vorm van een cursus die mannen de mogelijkheid biedt weer ‘een échte man te worden’. In één weekend leren mannen ‘doelstellingen bepalen, zelfvertrouwen vergroten en werken ze aan goede verbale en non-verbale communicatie.’ Er word je zelfkennis bijgebracht en hoe je je stem moet gebruiken. Daarnaast komen ook praktische zaken als tafelmanieren en koken aan bod. Let wel, de stoere ‘mannenkant’ van koken: kip villen en sushi maken. Het is me overigens niet geheel duidelijk of deze cursus nog steeds wordt gegeven of inmiddels een zachte dood is gestorven, maar het idee was ludiek.
De vraag ‘ben ik een echte man?’ moet volgens de Amerikaanse schrijver John Eldridge worden beantwoord door de vader. Mannen moeten bovendien meer in ‘de diepten van hun hart kijken en van daaruit leven’. Mannen krijgen (van hun moeder) vooral te horen dat ze ‘nette, aardige kerels moeten zijn, terwijl in het hart van élke man het verlangen ligt om: ‘ten strijde te trekken, een avontuur te beleven en een mooie vrouw te redden.’’
Persoonlijk vind ik dat het maar eens afgelopen moet zijn met dat gezeur over de vraag: wat zijn échte mannen? Want wat is écht? Het antwoord op die vraag is immers zo subjectief als de pest.
Ik ben blij met mijn lief die niet verblikt over verbloost als hij zorgtaken op zich moet nemen en niet zeurt als de balans soms naar de andere kant doorslaat. Een échte man (en een échte vrouw) houdt zich onder alle omstandigheden staande en is gewoon lekker zichzelf.
En ook dat is subjectief…
©Mariel van den Donk
De echte man sterft uit, las ik nog niet eens zo lang geleden in de krant Nu wordt dat al langer geroepen en ook de reclame speelt daar handig op in. Wie herinnert zich niet de reclame van een bekende bierfabrikant die mannen opriep weer lekker ongedwongen man te zijn. Helemaal zichzelf te zijn en dus een hekel te hebben aan dassen en scheren. Geen watje meer, maar een echte vent. De maatschappij is volgens de media aan het feminiseren en de échte man, is daar de dupe van.
De afgelopen dagen lag ik in de lappenmand. Sterker nog, terwijl ik deze column tik, liggen pakken zakdoekjes, citroenthee met honing en hoofdpijntabletten binnen handbereik. Het afgelopen weekend ben ik liefdevol verzorgd door mijn lief die geruisloos alles draaiende hield. Als kind van gescheiden ouders, opgegroeid in een moederloos mannengezin, leerde hij al vroeg zich in het huishouden staande te houden. En daar pluk ik de vruchten van.
Volgens een autoreclame van een paar jaar geleden zou een échte man dit niet doen. Want: ‘Echte mannen, dat zijn stoere kerels. Ze slaan met de vuist op tafel, ze rijden in grote auto’s en ze laten hun vrouw het huishouden doen.’ Is een man die zonder zeuren zorgtaken op zich neemt soft? Volgens het eerder genoemde artikel wordt: ‘Nederland enkel nog bevolkt door mietjes (…), mannen zonder spannende banen en dito uiterlijk. Onzekere schepsels die bang zijn voor vrouwen en geen actie durven ondernemen.’
De afgelopen jaren hebben we voortdurend in de media kunnen lezen welke eisen vrouwen aan mannen stellen. Van gevoelige en bijna vrouwelijke metroseksueel via zorgvader en überseksueel schijnen ‘we’ weer behoefte te krijgen aan een échte man. Maar wat is die échte man?
Het schijnt dat wij vrouwen met zijn allen wanhopig op zoek zijn naar die échte man, zo begrijp ik. Het wordt tijd voor femanisme. Remancipatie is hard nodig. Ik citeer van een website voor en door mannen: ‘Remancipatie betekent meer aandacht voor de mannelijke kant van de maatschappij.’ Als argument voert de schrijver aan dat het maatschappelijke debat, hoe terecht ook, de afgelopen veertig á vijftig jaar uitsluitend is gegaan over de positie van de vrouw.
Als je Googled op ‘vrouwvriendelijk’ krijg je 140000 hits. ‘Manvriendelijk’ levert een schamele 497 hits op, dat is 281 keer minder lees ik op voornoemde website. Maar gelukkig is de redding nabij. En wel in de vorm van een cursus die mannen de mogelijkheid biedt weer ‘een échte man te worden’. In één weekend leren mannen ‘doelstellingen bepalen, zelfvertrouwen vergroten en werken ze aan goede verbale en non-verbale communicatie.’ Er word je zelfkennis bijgebracht en hoe je je stem moet gebruiken. Daarnaast komen ook praktische zaken als tafelmanieren en koken aan bod. Let wel, de stoere ‘mannenkant’ van koken: kip villen en sushi maken. Het is me overigens niet geheel duidelijk of deze cursus nog steeds wordt gegeven of inmiddels een zachte dood is gestorven, maar het idee was ludiek.
De vraag ‘ben ik een echte man?’ moet volgens de Amerikaanse schrijver John Eldridge worden beantwoord door de vader. Mannen moeten bovendien meer in ‘de diepten van hun hart kijken en van daaruit leven’. Mannen krijgen (van hun moeder) vooral te horen dat ze ‘nette, aardige kerels moeten zijn, terwijl in het hart van élke man het verlangen ligt om: ‘ten strijde te trekken, een avontuur te beleven en een mooie vrouw te redden.’’
Persoonlijk vind ik dat het maar eens afgelopen moet zijn met dat gezeur over de vraag: wat zijn échte mannen? Want wat is écht? Het antwoord op die vraag is immers zo subjectief als de pest.
Ik ben blij met mijn lief die niet verblikt over verbloost als hij zorgtaken op zich moet nemen en niet zeurt als de balans soms naar de andere kant doorslaat. Een échte man (en een échte vrouw) houdt zich onder alle omstandigheden staande en is gewoon lekker zichzelf.
En ook dat is subjectief…
©Mariel van den Donk