M/V Praat
‘Tsssk, vrouwen die over voetbal praten’, zegt ze terwijl ze hoofdschuddend wegloopt. ‘Laat dat gewoon aan mannen over.’ Ik ben in een interessant gesprek verwikkeld met een voetballende vrouwelijke fan over de voetballers van het Nederlands elftal en wat de kansen zijn van het Nederlands voetbal in het aankomende wereldkampioenschap.
Toegegeven, als voetbalhater zul je het de komende tijd niet gemakkelijk hebben. Hét gespreksonderwerp van de dag is immers het Wereld Kampioenschap Voetbal en al zappend val je steeds met je neus midden in de voetbalboter. De voorpagina van de krant is voorbehouden aan de (hopelijk) winst van Oranje. Bovendien weet je jezelf omringd door “voetbalcoaches” die het altijd beter weten dan de bondscoach zelf. Net als stuurlui, staan ook de beste voetballers immers nog altijd aan de kant…
Maar waarom zou een gesprek over of analyse van voetbal alleen zijn voorbehouden aan mannen? Bestaat er een ongeschreven wet aangaande typische mannen- en vrouwenonderwerpen en heb je je daar maar aan te houden? Waar ‘mag’ je als vrouw (en man) dan wél over praten?
‘Vrouwen willen alleen maar over hun kinderen praten, de kleding en make-up die ze pas hebben gekocht en de recepten uit de Allerhande die ze de komende week gaan maken’, zegt een zelfverklaard seksistische vriend van mij desgevraagd met een stalen gezicht. Als voorbeeld noemt hij een gruwelverjaardag van de vrouw van een goede vriend.
Nadat hij een tijdje naar het “vrouwengekakel” had geluisterd had hij zich, gewapend met een fles wijn, met een aantal échte mannen teruggetrokken op het balkon. Daar praatten ze over de volgens hem favoriete mannenzaken: ‘vrouwen, seks, sport en politiek.’ Toen ze na een uurtje mannenpraat weer naar binnen waren gekomen, vielen ze midden in een verhaal over het eerste groentehapje van baby A.
Botweg had hij de dame in kwestie gevraagd of ze wel ergens anders over kon praten dan haar kinderen. Het leverde hem een giftige blik van zijn gastvrouw op. ‘Dat was twee jaar geleden; ik ben niet meer uitgenodigd op haar verjaardag’, zegt hij tevreden.
Tijdens het vorige wereldkampioenschap keken we met een aantal mensen op een verjaardag naar de weinig enerverende wedstrijd Mexico- Iran. De vrouwen voor de voetbalbuis waren veruit in de minderheid. Na een saaie eerste helft namen we de kansen nog eens door. Iran kon het schudden.
Zoonlief pakte de afstandbediening en zapte naar Veronica. ‘Hotshots WK lingerie’, riep iemand grinnikend. Tot mijn afgrijzen zag ik een aantal dames het veld op trippelen. Onder luid gejuich ontdeden zij zich van hun badjas om zich vervolgens in volle lingerieglorie aan het publiek te tonen.
Het hoeft geen betoog dat de vrouwelijke ‘voetbalsterren’ niet op hun sportieve kwaliteiten waren geselecteerd. De keepers leken zich meer druk te maken om hun nagels (hoezo duiken naar de bal?) dan om het voorkomen van een doelpunt. ‘Waar blijven de mooie mannen in lingerie?’ merkte een vriendin op. ‘Waarom kíjken jullie hiernaar?’ Waarop de beruchte vriend grijnzend opmerkte: ‘we moeten toch íets hebben om over te praten op het werk morgen…’
©Mariël van den Donk
‘Tsssk, vrouwen die over voetbal praten’, zegt ze terwijl ze hoofdschuddend wegloopt. ‘Laat dat gewoon aan mannen over.’ Ik ben in een interessant gesprek verwikkeld met een voetballende vrouwelijke fan over de voetballers van het Nederlands elftal en wat de kansen zijn van het Nederlands voetbal in het aankomende wereldkampioenschap.
Toegegeven, als voetbalhater zul je het de komende tijd niet gemakkelijk hebben. Hét gespreksonderwerp van de dag is immers het Wereld Kampioenschap Voetbal en al zappend val je steeds met je neus midden in de voetbalboter. De voorpagina van de krant is voorbehouden aan de (hopelijk) winst van Oranje. Bovendien weet je jezelf omringd door “voetbalcoaches” die het altijd beter weten dan de bondscoach zelf. Net als stuurlui, staan ook de beste voetballers immers nog altijd aan de kant…
Maar waarom zou een gesprek over of analyse van voetbal alleen zijn voorbehouden aan mannen? Bestaat er een ongeschreven wet aangaande typische mannen- en vrouwenonderwerpen en heb je je daar maar aan te houden? Waar ‘mag’ je als vrouw (en man) dan wél over praten?
‘Vrouwen willen alleen maar over hun kinderen praten, de kleding en make-up die ze pas hebben gekocht en de recepten uit de Allerhande die ze de komende week gaan maken’, zegt een zelfverklaard seksistische vriend van mij desgevraagd met een stalen gezicht. Als voorbeeld noemt hij een gruwelverjaardag van de vrouw van een goede vriend.
Nadat hij een tijdje naar het “vrouwengekakel” had geluisterd had hij zich, gewapend met een fles wijn, met een aantal échte mannen teruggetrokken op het balkon. Daar praatten ze over de volgens hem favoriete mannenzaken: ‘vrouwen, seks, sport en politiek.’ Toen ze na een uurtje mannenpraat weer naar binnen waren gekomen, vielen ze midden in een verhaal over het eerste groentehapje van baby A.
Botweg had hij de dame in kwestie gevraagd of ze wel ergens anders over kon praten dan haar kinderen. Het leverde hem een giftige blik van zijn gastvrouw op. ‘Dat was twee jaar geleden; ik ben niet meer uitgenodigd op haar verjaardag’, zegt hij tevreden.
Tijdens het vorige wereldkampioenschap keken we met een aantal mensen op een verjaardag naar de weinig enerverende wedstrijd Mexico- Iran. De vrouwen voor de voetbalbuis waren veruit in de minderheid. Na een saaie eerste helft namen we de kansen nog eens door. Iran kon het schudden.
Zoonlief pakte de afstandbediening en zapte naar Veronica. ‘Hotshots WK lingerie’, riep iemand grinnikend. Tot mijn afgrijzen zag ik een aantal dames het veld op trippelen. Onder luid gejuich ontdeden zij zich van hun badjas om zich vervolgens in volle lingerieglorie aan het publiek te tonen.
Het hoeft geen betoog dat de vrouwelijke ‘voetbalsterren’ niet op hun sportieve kwaliteiten waren geselecteerd. De keepers leken zich meer druk te maken om hun nagels (hoezo duiken naar de bal?) dan om het voorkomen van een doelpunt. ‘Waar blijven de mooie mannen in lingerie?’ merkte een vriendin op. ‘Waarom kíjken jullie hiernaar?’ Waarop de beruchte vriend grijnzend opmerkte: ‘we moeten toch íets hebben om over te praten op het werk morgen…’
©Mariël van den Donk