't Groene gras
Op de vrijdagmiddagmiddag ontspinnen zich soms de meest interessante discussies op lijsten die er helemaal niet voor bedoeld zijn. Op één van de mailinglijsten waar ik lid van ben, werd ik getroffen door de onderwerptekst: De Liefde.
‘Dames, het is zo ontzettend stil en saai op de lijst. Dus: hoe is het met De Liefde gesteld bij iedereen?’ opende een mailvriendin van mij de discussie. Zij werd direct bijgevallen door een medelijster die de vraag stelde hoe ze het wat minder rustig in haar leven kon krijgen. Hoewel ik eigenlijk geen tijd had, raakte ik geïnteresseerd. Ik kon dus niet nalaten om een aantal datingsites te noemen waaronder datenu en Planet-Parship waarvan ik uit betrouwbare bron positieve verhalen had vernomen. Ik ondertekende met: Mariël (die een nogal turbulent (liefdes) leven heeft :-) ). Vrijwel per omgaande werd ik op mijn vingers getikt: ‘Hoezo, turbulent, jij bent in principe toch al honderd jaar getrouwd met dezelfde meneer?’
Jazeker, turbulent. En nog lang niet van zins om in te dutten. Waarom denken veel mensen meteen dat je saai, dood en begraven bent als je (lang) getrouwd bent? Komt dat doordat getrouwde stellen dat zelf uitstralen of hebben mensen het beeld dat 'vrije' mannen/vrouwen er lekker op los kunnen leven? Maar is dat ook zo? Hangen singles per definitie de beest uit zoals een gescheiden vriend laatst te horen kreeg van ietwat afgunstige, getrouwde collega’s? Alsof het leven voor een alleenstaande man of vrouw één groot feest is van kroegentochten, dates versieren en vooral veel, heel veel ruige seks. Een singlevriend ontkent stellig: “ik vind het heerlijk om te ‘bankhangen’ en tegen iemand aan te kruipen als die voorhanden is.” En zo heeft elke medaille zijn keerzijde.
Een getrouwde vriend van mij verzuchtte onlangs dat hij weer een tijdje vrijgezel wilde zijn. Hij voelde zich opgesloten in zijn huwelijk en verlangde naar échte vrijheid. Vrijheid om zijn eigen tijd in te delen, met vrienden en vriendinnen op stap te gaan en geen deel meer uit te maken van een ‘heilige twee-eenheid.’ Waarom zou dat alleen maar buiten een huwelijk kunnen? Hebben getrouwde mensen het echt zo druk met hun gemeenschappelijke, verantwoordelijke leventje dat ze geen oog meer hebben voor de geneugten des levens, laat staan een lekkere vrijpartij zoals mijn mailvriendin mij ten antwoord gaf? Zijn ze aan de heup met elkaar verbonden en vergeten ze dat ze ook nog als individuen mogen leven?
Is de essentie van een goede relatie niet dat je weet te boeien zonder elkaar te binden?
Natuurlijk houd je rekening met de ander maar iemand kan jou je vrijheid nooit afnemen als jij hem niet inlevert. Verantwoordelijkheden heeft iedereen, single of getrouwd. Maar vaak lijkt het leven dat je niet leidt veel interessanter en het gras van de buren groener. En zo worden clichédenkbeelden in stand gehouden en is de wens eerder de vader van de geïdealiseerde gedachte dan van de realiteit. Maar als je je eigen veldje niet onderhoudt, zal het altijd minder groen lijken.
©Mariël van den Donk
Op de vrijdagmiddagmiddag ontspinnen zich soms de meest interessante discussies op lijsten die er helemaal niet voor bedoeld zijn. Op één van de mailinglijsten waar ik lid van ben, werd ik getroffen door de onderwerptekst: De Liefde.
‘Dames, het is zo ontzettend stil en saai op de lijst. Dus: hoe is het met De Liefde gesteld bij iedereen?’ opende een mailvriendin van mij de discussie. Zij werd direct bijgevallen door een medelijster die de vraag stelde hoe ze het wat minder rustig in haar leven kon krijgen. Hoewel ik eigenlijk geen tijd had, raakte ik geïnteresseerd. Ik kon dus niet nalaten om een aantal datingsites te noemen waaronder datenu en Planet-Parship waarvan ik uit betrouwbare bron positieve verhalen had vernomen. Ik ondertekende met: Mariël (die een nogal turbulent (liefdes) leven heeft :-) ). Vrijwel per omgaande werd ik op mijn vingers getikt: ‘Hoezo, turbulent, jij bent in principe toch al honderd jaar getrouwd met dezelfde meneer?’
Jazeker, turbulent. En nog lang niet van zins om in te dutten. Waarom denken veel mensen meteen dat je saai, dood en begraven bent als je (lang) getrouwd bent? Komt dat doordat getrouwde stellen dat zelf uitstralen of hebben mensen het beeld dat 'vrije' mannen/vrouwen er lekker op los kunnen leven? Maar is dat ook zo? Hangen singles per definitie de beest uit zoals een gescheiden vriend laatst te horen kreeg van ietwat afgunstige, getrouwde collega’s? Alsof het leven voor een alleenstaande man of vrouw één groot feest is van kroegentochten, dates versieren en vooral veel, heel veel ruige seks. Een singlevriend ontkent stellig: “ik vind het heerlijk om te ‘bankhangen’ en tegen iemand aan te kruipen als die voorhanden is.” En zo heeft elke medaille zijn keerzijde.
Een getrouwde vriend van mij verzuchtte onlangs dat hij weer een tijdje vrijgezel wilde zijn. Hij voelde zich opgesloten in zijn huwelijk en verlangde naar échte vrijheid. Vrijheid om zijn eigen tijd in te delen, met vrienden en vriendinnen op stap te gaan en geen deel meer uit te maken van een ‘heilige twee-eenheid.’ Waarom zou dat alleen maar buiten een huwelijk kunnen? Hebben getrouwde mensen het echt zo druk met hun gemeenschappelijke, verantwoordelijke leventje dat ze geen oog meer hebben voor de geneugten des levens, laat staan een lekkere vrijpartij zoals mijn mailvriendin mij ten antwoord gaf? Zijn ze aan de heup met elkaar verbonden en vergeten ze dat ze ook nog als individuen mogen leven?
Is de essentie van een goede relatie niet dat je weet te boeien zonder elkaar te binden?
Natuurlijk houd je rekening met de ander maar iemand kan jou je vrijheid nooit afnemen als jij hem niet inlevert. Verantwoordelijkheden heeft iedereen, single of getrouwd. Maar vaak lijkt het leven dat je niet leidt veel interessanter en het gras van de buren groener. En zo worden clichédenkbeelden in stand gehouden en is de wens eerder de vader van de geïdealiseerde gedachte dan van de realiteit. Maar als je je eigen veldje niet onderhoudt, zal het altijd minder groen lijken.
©Mariël van den Donk