In Casu

Ik ben nogal recht door zee. Gelukkig combineer ik dat met een redelijk gevoel voor diplomatie dus meestal gaat het goed in mijn omgang met mensen. Ik houd van ‘échte’ mensen. Die zeggen wat ze bedoelen en menen wat ze zeggen.

Waarom zeggen mensen zo vaak dat ze iets goed, lekker, prima vinden, terwijl je gewoon op je klompen aan voelt dat het niet zo is? Ik heb bijvoorbeeld liever dat een klant het mij zegt als hij of zij niet tevreden is, dan wanneer ontevreden de rekening wordt betaald en je hem of haar nooit meer terug ziet. Althans, dat lijkt me zo, want ik heb het gelukkig nog niet meegemaakt. Voor zover ik weet.

Op de een of andere manier voelen de meeste mensen aan, dat ze bij mij gewoon zichzelf kunnen zijn. Eerlijk, oprecht zeggen wat hen op het hart ligt. Dat is wat ik mijn kinderen van jongsafaan heb voorgehouden. Ik word nooit boos om je eerlijkheid. Maar voor liegen, ben ik allergisch. Ik weet graag wat ik aan iemand heb. Omdat ik zelf niet kan huichelen, voel ik me ongemakkelijk, als een ander dat doet.

Gisteren, donderdag 9 juli, had ik niet mijn beste dag. Ik was beroerd en voelde het gemis van mijn moeder opeens weer erg sterk. Toch ging ik ’s avonds naar de bijeenkomst van Female Factor.
Van de website:

FemaleFactor gelooft in de kracht van vrouwen en laat vrouwen geloven in hun kracht door hen te stimuleren hun talenten, ambities en mogelijkheden te ontdekken (discover it), te delen (share it), te laten zien (show it) en er van te genieten.

Nu ben ik altijd een beetje afwachtend in een groep met alleen maar vrouwen, vergeef me mijn vooroordeel, maar de sfeer was meteen goed. Prettig en open, mensen die je recht in de ogen keken en oprecht belangstelling voor de ander toonden.

Er waren drie spreeksters. Totaal verschillende vrouwen die één ding met elkaar gemeen hadden: hun passie voor datgene waar ze over vertelden. Zo leerde ik van Tessa een motto dat ik nooit meer zal vergeten: “Ontdek wie je bent en wees het dan expres”.
Anne-Marie sprak vervolgens vol vuur over mijn favoriete schrijfster: Jane Austen en Kyra ten slotte, deed me achter de oren krabben omtrent mijn huidige eetpatroon. Eet ik wel eerlijk en puur genoeg?

Na de presentaties was het tijd voor de maaltijd, die genoeglijk verliep. Aan het einde van de avond mocht je een papiertje geven aan een (of meerdere) vrouw(en) waarmee je had gesproken, met daarop geschreven hoe je haar had ervaren. In alle drukte en de uitloop van de avond vergaten de meeste vrouwen dat. Ik ook, moet ik tot mijn schaamte bekennen.

Maar ik had het genoegen, een papiertje te mogen ontvangen. Op het felroze, papieren klavertje stond geschreven hoe de dame in kwestie mij had ervaren: ‘Vrouwelijk, kwetsbaar, open en echt’. Ik vond het een prachtig compliment. Want hoe authentiek ik ook probeer te zijn, het is altijd fijn, als iemand je ook zo ervaart en het zegt. En opeens kreeg de dag die zo grijs begonnen was, voor mij een gouden randje.