In Casu

Ik heb last van spoken. En dan niet de vriendelijke Caspers in deze wereld. Zelfs niet de boehoe exemplaren onder je bed of in je kast. Nee, deze spoken zijn nog veel erger. Het zijn de spoken die ik zelf heb opgeroepen en die me soms belemmeren in mijn doen en laten…

Het zijn de spoken die me op de meest onmogelijke momenten vertellen dat ik ‘het toch niet kan en ook nooit zal kunnen’. Of de spoken die me vertellen dat ik alleen wordt gewaardeerd als alles perfect is. Of dat supervervelende spook dat me voorhoudt dat ik alles onder controle moet houden…

Spoken zitten je vaak in de weg. Ze draaien elk spontaan moment de nek om en weerhouden je van springen in het diepe. Niet dat ik dat nooit doe. Veelvuldig zelfs. Dan lukt het me om die spoken uit mijn hoofd te zetten. Onder het motto: ‘een-twee-drie in godsnaam’ doe ik ondoordachte dingen, duik ik spontaan in iets nieuws. Maar zeker weten dat de spoken er weer als de kippen bij zijn als het mis gaat. Als ik een flater sla, iets volledig in de soep loop, fluisteren ze mij pesterig in mijn oor: zie je wel, je kunt het niet. Houd nu maar op met proberen, want het lukt toch niet.

En op zulke momenten valt het niet mee om je oren voor die spoken te sluiten. Ook al weet je dat het grote onzin is en het negen van de tien keer wel goed gaat. Toch zijn die spoken niet alleen maar lastig, heb ik ontdekt. Want op bepaalde momenten zorgen ze er ook voor dat je bezint, voordat je begint en dat is niet per se verkeerd. Ze laten je nadenken, confronteren je ook met je grootste angsten. En dat biedt ruimte om ze aan te pakken.

Laatst zei iemand dat ze blij was met haar spoken. Want als zij weer een spook had overwonnen, dan voelde ze zich geweldig. Je weet pas dat je leeft, als je moeilijkheden hebt doorstaan, was haar mening. Je doet veel dingen zonder dat je er bij stil staat. Neemt zaken als vanzelfsprekend aan. Af en toe naar je spoken luisteren, al is het alleen om ze te onderkennen en jezelf ermee te confronteren, kan ook helend werken.

Op dit moment lees ik het boek ‘ Spoken bestaan’ van Suzanne Unck, wat mij betreft een echte aanrader. Het geeft me heel veel ‘oh ja’ momenten maar ook nieuwe inzichten. En ik heb besloten me niet meer te laten koeioneren door vervelende spoken. Ik pak het spook bij de horens en ga ze actief verjagen. En dus heb ik me bij mijn fotosessie niet laten inprenten door het fotospook dat ik altijd ‘lelijk op de foto sta’. En heb ik net de nieuwsbrief van Ditha Bonita (mijn nieuwe webwinkel, en ja ‘twijfelspook’ het wordt WEL een succes) de deur uitgedaan. Het is onmogelijk om te wachten tot iets perfecter dan perfect is. Gaat ook niet lukken, is ook niet erg.

En nee, ik hoef niet alle spoken te verjagen. Je hoeft ook weer niet het onmogelijke na te streven. En sommige spoken zijn best nuttig en houden je alert. Maar er zijn ook een paar spoken die ik met hand en tand zal bestrijden. Al moet ik er een nieuw spook voor in het leven roepen…