Down-to-earth Donegal: Walhalla voor de visfanaat
Down-to-earth Donegal: Walhalla voor de visfanaat...
Visvertier van een ‘visvrouw’ in spé
‘You’re way too gentle’, zegt de schipper. Ik ben bezig mijn eerste Pollack te vangen. De lijn buigt uit alle macht; het is een grote. Hoewel mijn gevoel me zegt de lijn binnen te halen met beleid, volg ik de instructies van de ervaren visser…en verlies mijn vangst. Ik merk dat ik bevangen ben door de besmettelijke viskoorts. Welkom in Ierland, Walhalla voor de visser.
Vissen is eeuwenlang vrijwel uitsluitend het territorium geweest voor mannen. Dan is het toch leuk om te weten dat het eerste boek over vissen, in 1496 werd geschreven door een vrouw; de Engelse schrijfster (en non) Dame Julyana Bernes: "the Treatyse of fishing with an angle" (verhandeling over het vissen met een vishaak).
Steeds meer vrouwen ontdekken de geneugten en de rustgevende werking van de hengelsport. Volgens berichten op Internet zijn er in Nederland ongeveer 260.000 vrouwen en 156.000 meisjes tot 15 jaar die vissen op de binnenwateren. En dat aantal is stijgend. Vissen zou het ideale anti-stressmiddel zijn en dus veroveren steeds meer vrouwen de visstekken, ‘gehuld in trendy kleding en met vernuftige attributen’, zo lees ik. Vrouwen doen het goed als vissers. Ze hebben veel oog voor detail en zijn geduldiger dan hun mannelijke ‘collega’s’.
Als er één land is waar het vissen in de cultuur is verweven, dan is het wel Ierland. Het is dan ook een van de meest populaire Europese bestemmingen voor liefhebbers van de hengelsport. Het klimaat is het hele jaar door visproof en dankzij de ligging van het eiland kun je hier zowel koud- als warmwatervis vangen. Nergens in Europa vind je zoveel visrijk water. En, met zoveel ruimte heb je het water vaak helemaal voor jezelf. Bijna overal in Ierland kun je zonder vergunning op zoetwatervis vissen. Reden te meer om dit land uit te kiezen voor mijn eerste schreden op het visserspad.
Let the journey begin
Uitvalbasis voor mijn visavontuur is de Noord-Ierse streek Donegal, een paradijs voor vissers. Nergens vind je zoveel variëteit aan vis waaronder diverse haaien- en roggensoorten, pollack, koolvis, poon, tarbot, conger, lipvis en tonijn. Ik lees dat de kusten van Donegal vol historie en zeeman- en visserstradities zijn en dat klopt. De eerste nacht slapen we (mijn medevissers en ik) in een prachtig oud hotel: Nesbitt Arms hotel in Ardara, een gezellig druk vissersdorpje. We hebben geluk want er is net een festival. En ook al heeft het plaatselijke footballteam verloren, de Ieren blijven vrolijk. Het is er een drukte van belang, de mensen lopen al ijsjes etend door de straten of zitten of staan voor de pubs. Dat werkt aanstekelijk en al snel zit ik op een bankje en geniet van een groot glas ijskoude cider.
Mijn eerste visavontuur
De volgende ochtend rijden we al vroeg naar de kust voor een zeetocht vanuit Killybegs. Voor alle zekerheid neem ik van tevoren een pilletje in tegen zeeziekte. Hoewel de zee vrij kalm is, schudt de boot flink heen en weer als we stilliggen voor de eerste worp in mijn leven. We beginnen met makreel. Als er iets leuk is om mee te starten, dan is het wel het vissen naar makreel. Aan de lijn hangen verschillende haken. Je gooit de lijn erin en je kunt deze er vrijwel onmiddellijk weer uithalen. Dan heb je gegarandeerd minimaal twee á drie makrelen al spartelend aan je lijn hangen. Het is een geweldig gevoel om die vissen eigenhandig naar boven te halen en ik ben erg trots. De vis van de haak af halen laat ik echter door iemand anders doen. Alles op zijn tijd, nietwaar?
Dan gooi ik de lijn er nog een keer in en deze keer heb ik er vier ineens. Al snel is de bak vol met spartelende makrelen. Deze moeten dienen als aas voor de Polak waar we later die dag op gaan vissen.
De schipper raadt ons aan wat extra te vangen voor een overheerlijke lunch en dat laten we ons geen twee keer zeggen.
De makreel wordt niet in kleine stukken gesneden, wat ik zou verwachten, maar ze snijden een reepje uit de buik of de rug. Dit reepje wordt aan een haak gedaan en dan mag ik de lijn in het water werpen. Dat valt nog niet mee, maar het wordt me geduldig voorgedaan. Al vrij snel voel ik de haak heftig trekken. Ik slaak een kreet en iedereen komt kijken. De schipper roept me toe voorzichtig te zijn. Het is ongetwijfeld een grote vis want hij gaat flink tekeer. Alles gaat goed, op gevoel probeer ik de vis rustig naar boven te halen. De schipper zegt me sneller aan de molen te draaien, ‘you are too gentle’, maar helaas, een flinke ruk en de vis is ervandoor. Enigszins spijtig zie ik een donkere schaduw die zich snel uit de vinnen maakt.
Visvangst
Ik heb de smaak te pakken. Ik moet en ik zal ‘mijn’ vis vangen. En deze keer, ondanks alle goedbedoelde wijze raad, doe ik het op mijn eigen manier. Een van mijn medevissers zegt bemoedigend: ‘als het zo gemakkelijk zou gaan, dan zou het niet meer leuk zijn. En bedenk, het heet vissen, niet vangen.’ Dan is het eindelijk zo ver. Ik voel een flinke ruk en de hengel buigt helemaal naar voren. Dit moet welhaast een flinke zijn. Dit keer volg ik mijn eigen gevoel al krijg ik nuttige aanwijzingen van de visser naast mij. Af en toe moet ik de hengel naar boven trekken, dit heet pompen. Afwisselend wijs ik met de hengel naar beneden terwijl ik aan de molen draai om de lijn omhoog te halen. En daar verschijnt een in mijn ogen reusachtige vis. Ik haal hem op tot vlak boven het water, waarna de schipper de vis in een groot net schept en omhoog haalt. Trots mag ik met mijn vangst op de foto poseren. Je kent die foto’s wel uit de krant, waar een tevreden visser ons lijkt toe te roepen hoe geweldig hij is met zo’n grote vangst. Ik vond het altijd maar onzin maar nu weet ik precies hoe deze vissers zich voelen. Een hele held(in)! De koorts heeft me nu echt te pakken.
Vang je eigen lunch
Elke keer vaart de boot een stuk verder, waarna we op een andere plek ons vissersgeluk kunnen beproeven. Heerlijke geuren van gebakken vis bereiken mijn neus. Niets zo lekker als verse makreel in een korst van broodkruimels. Ik verbeeld me dat de vis die ik smakelijk verorber de vis is die ik even tevoren naar boven heb gehaald. Later die middag vang ik nog drie vissen waarvan één enorm bakbeest en verlies ik er nog één. De zee is azuurblauw en doet niet onder voor het water van een tropisch paradijs. Wie zegt dat het in Ierland altijd regent?
Trollen
Na het succes van de vorige dag, voel ik mezelf al een hele visser. Vandaag ga ik trollen in Lough Melvin, een prachtig meer omgeven door groen. Trollen is het meeslepen van kunstaas achter een boot; vissen in zijn meest pure vorm. Het belooft een prachtige dag te worden, de omstandigheden zijn perfect voor een grote vangst zalm of forel, als we onze gids mogen geloven. Maar na een paar uur dobberen is de score: een forel van amper tien centimeter en een piepkleine baars. En toch geniet ik met volle teugen. Het heeft wel wat, dat turen naar je dobbertje en even je gedachten de vrije loop laten. Al zal een doorgewinterde visser het niet met mij eens zijn, het gaat toch om het vissen, niet alleen om het vangen. De visgoden zijn ons niet gunstig gezind, die dag en ook de avond vangen we niets meer.
Nieuwe dag, nieuwe kansen en vissen terwijl het water met bakken uit de hemel valt, moet je toch ook een keer meegemaakt hebben. In de stromende regen, gehuld in onflatteuze waadbroek (wie zei iets over trendy kleding?), dikke fleecetrui en oké, kekke roze laarzen, probeer ik vanaf de rotsen, gelegen op een stukje privéstrand in Ballyshannon, een forel aan de haak te slaan. Maar dat werpen valt nog niet mee en door de wind drijft mijn dobber steeds terug naar land. Het wordt tijd voor een grondige les. Bij het werpen moet je je molen vrij zetten, en je houdt je hengel schuin met de punt naar boven. De wijsvinger van je rechterhand (als je rechts bent) houd je lichtjes op de draad. Dan haal je uit en je werpt vanuit je pols de hengel naar voren. Die dag loop ik kilometers heen en weer op het strand maar geen vis die aan mijn haak komt bungelen. De vangst voor die dag: welgeteld één krab.
Viskoorts
Na een kleine week van elke dag vissen is het tijd om de balans op te maken. Al heb ik niet elke dag wat gevangen, toch ben ik verkocht voor het leven. Het is echt zo: vissen is erg rustgevend. Kijkend naar je dobbertje of starend over het water, wordt alle stress meegevoerd met de golven. Wat mij betreft heeft Nederland er een vrouwelijke visser bij!
Kader:
‘Trendy’ kleding
Met die trendy hengelsportkleding voor vrouwen valt het tegen. Een waterdicht pak in maatje S, daar moet je echt naar zoeken. Bovendien zit er aan de voorkant ruimte op een plek waar vrouwen die niet nodig hebben. De kleding is ook afgestemd op mannen: met ‘buik’, zonder taille. Voor een beetje modieuze viskleding moet je buiten Nederland kijken. Verder dan een roze hengel en roze laarzen komen ze hier helaas nog niet. Ook in Ierland is het zoeken naar een naald in de modieuze hooiberg zo merk ik op mijn speurtocht naar fashionproof kleding voor de vrouwelijke hengelaar. Echt trendy kleding koop je via Internet in Amerika en Engeland.
©Mariël van den Donk
Down-to-earth Donegal: Walhalla voor de visfanaat...
Visvertier van een ‘visvrouw’ in spé
‘You’re way too gentle’, zegt de schipper. Ik ben bezig mijn eerste Pollack te vangen. De lijn buigt uit alle macht; het is een grote. Hoewel mijn gevoel me zegt de lijn binnen te halen met beleid, volg ik de instructies van de ervaren visser…en verlies mijn vangst. Ik merk dat ik bevangen ben door de besmettelijke viskoorts. Welkom in Ierland, Walhalla voor de visser.
Vissen is eeuwenlang vrijwel uitsluitend het territorium geweest voor mannen. Dan is het toch leuk om te weten dat het eerste boek over vissen, in 1496 werd geschreven door een vrouw; de Engelse schrijfster (en non) Dame Julyana Bernes: "the Treatyse of fishing with an angle" (verhandeling over het vissen met een vishaak).
Steeds meer vrouwen ontdekken de geneugten en de rustgevende werking van de hengelsport. Volgens berichten op Internet zijn er in Nederland ongeveer 260.000 vrouwen en 156.000 meisjes tot 15 jaar die vissen op de binnenwateren. En dat aantal is stijgend. Vissen zou het ideale anti-stressmiddel zijn en dus veroveren steeds meer vrouwen de visstekken, ‘gehuld in trendy kleding en met vernuftige attributen’, zo lees ik. Vrouwen doen het goed als vissers. Ze hebben veel oog voor detail en zijn geduldiger dan hun mannelijke ‘collega’s’.
Als er één land is waar het vissen in de cultuur is verweven, dan is het wel Ierland. Het is dan ook een van de meest populaire Europese bestemmingen voor liefhebbers van de hengelsport. Het klimaat is het hele jaar door visproof en dankzij de ligging van het eiland kun je hier zowel koud- als warmwatervis vangen. Nergens in Europa vind je zoveel visrijk water. En, met zoveel ruimte heb je het water vaak helemaal voor jezelf. Bijna overal in Ierland kun je zonder vergunning op zoetwatervis vissen. Reden te meer om dit land uit te kiezen voor mijn eerste schreden op het visserspad.
Let the journey begin
Uitvalbasis voor mijn visavontuur is de Noord-Ierse streek Donegal, een paradijs voor vissers. Nergens vind je zoveel variëteit aan vis waaronder diverse haaien- en roggensoorten, pollack, koolvis, poon, tarbot, conger, lipvis en tonijn. Ik lees dat de kusten van Donegal vol historie en zeeman- en visserstradities zijn en dat klopt. De eerste nacht slapen we (mijn medevissers en ik) in een prachtig oud hotel: Nesbitt Arms hotel in Ardara, een gezellig druk vissersdorpje. We hebben geluk want er is net een festival. En ook al heeft het plaatselijke footballteam verloren, de Ieren blijven vrolijk. Het is er een drukte van belang, de mensen lopen al ijsjes etend door de straten of zitten of staan voor de pubs. Dat werkt aanstekelijk en al snel zit ik op een bankje en geniet van een groot glas ijskoude cider.
Mijn eerste visavontuur
De volgende ochtend rijden we al vroeg naar de kust voor een zeetocht vanuit Killybegs. Voor alle zekerheid neem ik van tevoren een pilletje in tegen zeeziekte. Hoewel de zee vrij kalm is, schudt de boot flink heen en weer als we stilliggen voor de eerste worp in mijn leven. We beginnen met makreel. Als er iets leuk is om mee te starten, dan is het wel het vissen naar makreel. Aan de lijn hangen verschillende haken. Je gooit de lijn erin en je kunt deze er vrijwel onmiddellijk weer uithalen. Dan heb je gegarandeerd minimaal twee á drie makrelen al spartelend aan je lijn hangen. Het is een geweldig gevoel om die vissen eigenhandig naar boven te halen en ik ben erg trots. De vis van de haak af halen laat ik echter door iemand anders doen. Alles op zijn tijd, nietwaar?
Dan gooi ik de lijn er nog een keer in en deze keer heb ik er vier ineens. Al snel is de bak vol met spartelende makrelen. Deze moeten dienen als aas voor de Polak waar we later die dag op gaan vissen.
De schipper raadt ons aan wat extra te vangen voor een overheerlijke lunch en dat laten we ons geen twee keer zeggen.
De makreel wordt niet in kleine stukken gesneden, wat ik zou verwachten, maar ze snijden een reepje uit de buik of de rug. Dit reepje wordt aan een haak gedaan en dan mag ik de lijn in het water werpen. Dat valt nog niet mee, maar het wordt me geduldig voorgedaan. Al vrij snel voel ik de haak heftig trekken. Ik slaak een kreet en iedereen komt kijken. De schipper roept me toe voorzichtig te zijn. Het is ongetwijfeld een grote vis want hij gaat flink tekeer. Alles gaat goed, op gevoel probeer ik de vis rustig naar boven te halen. De schipper zegt me sneller aan de molen te draaien, ‘you are too gentle’, maar helaas, een flinke ruk en de vis is ervandoor. Enigszins spijtig zie ik een donkere schaduw die zich snel uit de vinnen maakt.
Visvangst
Ik heb de smaak te pakken. Ik moet en ik zal ‘mijn’ vis vangen. En deze keer, ondanks alle goedbedoelde wijze raad, doe ik het op mijn eigen manier. Een van mijn medevissers zegt bemoedigend: ‘als het zo gemakkelijk zou gaan, dan zou het niet meer leuk zijn. En bedenk, het heet vissen, niet vangen.’ Dan is het eindelijk zo ver. Ik voel een flinke ruk en de hengel buigt helemaal naar voren. Dit moet welhaast een flinke zijn. Dit keer volg ik mijn eigen gevoel al krijg ik nuttige aanwijzingen van de visser naast mij. Af en toe moet ik de hengel naar boven trekken, dit heet pompen. Afwisselend wijs ik met de hengel naar beneden terwijl ik aan de molen draai om de lijn omhoog te halen. En daar verschijnt een in mijn ogen reusachtige vis. Ik haal hem op tot vlak boven het water, waarna de schipper de vis in een groot net schept en omhoog haalt. Trots mag ik met mijn vangst op de foto poseren. Je kent die foto’s wel uit de krant, waar een tevreden visser ons lijkt toe te roepen hoe geweldig hij is met zo’n grote vangst. Ik vond het altijd maar onzin maar nu weet ik precies hoe deze vissers zich voelen. Een hele held(in)! De koorts heeft me nu echt te pakken.
Vang je eigen lunch
Elke keer vaart de boot een stuk verder, waarna we op een andere plek ons vissersgeluk kunnen beproeven. Heerlijke geuren van gebakken vis bereiken mijn neus. Niets zo lekker als verse makreel in een korst van broodkruimels. Ik verbeeld me dat de vis die ik smakelijk verorber de vis is die ik even tevoren naar boven heb gehaald. Later die middag vang ik nog drie vissen waarvan één enorm bakbeest en verlies ik er nog één. De zee is azuurblauw en doet niet onder voor het water van een tropisch paradijs. Wie zegt dat het in Ierland altijd regent?
Trollen
Na het succes van de vorige dag, voel ik mezelf al een hele visser. Vandaag ga ik trollen in Lough Melvin, een prachtig meer omgeven door groen. Trollen is het meeslepen van kunstaas achter een boot; vissen in zijn meest pure vorm. Het belooft een prachtige dag te worden, de omstandigheden zijn perfect voor een grote vangst zalm of forel, als we onze gids mogen geloven. Maar na een paar uur dobberen is de score: een forel van amper tien centimeter en een piepkleine baars. En toch geniet ik met volle teugen. Het heeft wel wat, dat turen naar je dobbertje en even je gedachten de vrije loop laten. Al zal een doorgewinterde visser het niet met mij eens zijn, het gaat toch om het vissen, niet alleen om het vangen. De visgoden zijn ons niet gunstig gezind, die dag en ook de avond vangen we niets meer.
Nieuwe dag, nieuwe kansen en vissen terwijl het water met bakken uit de hemel valt, moet je toch ook een keer meegemaakt hebben. In de stromende regen, gehuld in onflatteuze waadbroek (wie zei iets over trendy kleding?), dikke fleecetrui en oké, kekke roze laarzen, probeer ik vanaf de rotsen, gelegen op een stukje privéstrand in Ballyshannon, een forel aan de haak te slaan. Maar dat werpen valt nog niet mee en door de wind drijft mijn dobber steeds terug naar land. Het wordt tijd voor een grondige les. Bij het werpen moet je je molen vrij zetten, en je houdt je hengel schuin met de punt naar boven. De wijsvinger van je rechterhand (als je rechts bent) houd je lichtjes op de draad. Dan haal je uit en je werpt vanuit je pols de hengel naar voren. Die dag loop ik kilometers heen en weer op het strand maar geen vis die aan mijn haak komt bungelen. De vangst voor die dag: welgeteld één krab.
Viskoorts
Na een kleine week van elke dag vissen is het tijd om de balans op te maken. Al heb ik niet elke dag wat gevangen, toch ben ik verkocht voor het leven. Het is echt zo: vissen is erg rustgevend. Kijkend naar je dobbertje of starend over het water, wordt alle stress meegevoerd met de golven. Wat mij betreft heeft Nederland er een vrouwelijke visser bij!
Kader:
‘Trendy’ kleding
Met die trendy hengelsportkleding voor vrouwen valt het tegen. Een waterdicht pak in maatje S, daar moet je echt naar zoeken. Bovendien zit er aan de voorkant ruimte op een plek waar vrouwen die niet nodig hebben. De kleding is ook afgestemd op mannen: met ‘buik’, zonder taille. Voor een beetje modieuze viskleding moet je buiten Nederland kijken. Verder dan een roze hengel en roze laarzen komen ze hier helaas nog niet. Ook in Ierland is het zoeken naar een naald in de modieuze hooiberg zo merk ik op mijn speurtocht naar fashionproof kleding voor de vrouwelijke hengelaar. Echt trendy kleding koop je via Internet in Amerika en Engeland.
©Mariël van den Donk