Amita Ramnarain: Redeneer vanuit je kracht
Ze heeft een enorm doorzettingsvermogen, zegt Amita Ramnarain, gevraagd naar haar belangrijkste karaktereigenschap. Ze bracht haar vroegste jeugd door op het platteland van Suriname, tussen de rijstboeren. ‘Ik had een onbezorgde kindertijd en was veel buiten. Er was veel armoede in mijn dorp en zelf waren we ook niet bepaald rijk. Maar als ik terug denk aan die tijd, voel ik alleen warmte en plezier.’ Ze was negen toen haar familie emigreerde naar Nederland.
‘Het was op een vrijdag in februari en Nederland was bedekt door een groot pak sneeuw. Het was de eerste keer dat ik sneeuw zag. Het had iets magisch.’ Amita en haar broers en zussen, ze is de tweede uit een gezin met zeven kinderen, kregen niet veel tijd om te acclimatiseren. Op maandag moesten ze meteen naar school. ‘Het onderwijs in Suriname was op de Nederlandse leest geschoeid, dus we hadden geen probleem met de leerstof.’
Verzorging
Naast het eigen gezin waren ook opa en oma en een oom en tante mee naar Nederland gekomen. Opa en oma woonden bij hen in huis. ‘Opa was diabetisch patiënt en oma had een hersenbloeding gehad; beiden hadden veel verzorging nodig. Samen met mijn moeder verzorgde ik vanaf jonge leeftijd mijn beide grootouders. Ik vond dat erg leuk om te doen, het was voor mij eigenlijk vanzelfsprekend.’
Ze weet nog goed wanneer ze wist dat ze de verzorging in wilde. ‘Ik was een jaar of tien, elf, opa lag in het ziekenhuis en zijn conditie was erg verslechterd. Hij lag in bed en op het tafeltje naast hem stond een bordje pap. Ik heb hem geholpen met eten. Opa zei toen: ‘Jij moet zuster worden’. Het was een bijzonder moment en vanaf toen wist ik wat ik wilde worden.’
Toch was haar eerste externe ervaring met zorg niet bepaald positief. ‘Ik moest vanuit mijn INAS-opleiding stage lopen in een verzorging- of verpleeghuis. Ik kwam terecht in een ouderwets verpleeghuis met lange gangen, heel veel bedden en een enorme spoelkeuken. Het was een complete desillusie en de stank van urine en medicijnen maakte het alleen maar erger. Alle ouderen zaten apathisch in hun stoel rondom een grote tafel. Daar ging mijn romantisch beeld van verzorgen. Het was voor mij een grote schok. Hoewel een praktijkstage verplicht was om een diploma te halen, weigerde ik terug te gaan. De directeur had begrip voor mijn situatie en ik kreeg toch mijn diploma. Dat is mijn reddende engel geweest.’
Het gevoel hervonden
Evengoed wilde Amita Ramnarain niet meer verder in de zorg. Ze was haar doel, haar droom kwijt. ‘Ik had geen flauw idee hoe ik nu verder moest. Via het uitzendbureau kwam ik terecht bij een technisch bedrijf voor meterkasten in Hengelo. Ik heb hier tweeënhalf jaar met veel plezier gewerkt en heb er een hoop technische kennis aan overgehouden. Toch voelde ik dat ik hier niet op mijn plek was. Mijn bedrijfsarts die ik vertelde van mijn vroegere droom, raadde mij aan toch een kijkje te nemen in een verpleeghuis. Ik was nu immers wat ouder en meer ervaren.
Ik wilde graag leren en werken en solliciteerde bij een verpleeghuis in Hengelo. De sfeer was daar ontzettend leuk. Persoonlijk denk ik dat ik destijds inderdaad te jong ben geweest om geconfronteerd te worden met ziekte en ellende. Ik zat nog volop in de puberteit. Nu voelde ik hoe het enthousiasme voor het verzorgingsvak weer terugkwam. Ik besloot een deeltijdopleiding HBO V te volgen aan de Hogeschool Enschede. Ik heb op allerlei afdelingen in ziekenhuizen stage gelopen; er was natuurlijk veel meer in de zorg mogelijk dan een verpleeghuis.
Uiteindelijk kwam ik terecht op de psychiatrische afdeling van een algemeen ziekenhuis en ik besloot sociale psychiatrie te gaan studeren. Vanuit de sociale psychiatrie kwam ik terecht in de forensische psychiatrie. Het was een boeiende tijd waar ik veel heb geleerd over de extremen in de psychiatrie.
Toen ik zelf moeder werd, veranderde mijn gevoel. Naar sommige cliënten keek ik met andere blik en naar mijn idee niet meer geheel objectief. Ik vond mezelf niet meer de juiste persoon om daar te werken.’
Haar volgende stap was het meehelpen opzetten van een medisch zorgcentrum voor asielzoekers. ‘Daar is feitelijk de basis gelegd voor wat ik nu doe. In dit zorgcentrum was je als zorgverlener verantwoordelijk voor de gehele zorg, je deed alles zelf. Pas als je er echt niet meer uitkwam, verwees je een patiënt door. Een patiënt had dus te maken met maar één persoon die hem of haar ook door en door kende.
Daardoor is mijn visie op zorg ook gevormd, naar mijn mening kun je mensen ook een hogere kwaliteit zorg bieden als je zowel somatische zorg als geestelijke gezondheidszorg integreert in je zorgaanbod. Toen veel Asielzoekerscentra hun deuren moesten sluiten, kwam er een omslag in de medische hulpverlening; er werd gekozen voor gedifferentieerde zorg. Een vorm van zorg waar ik niet in geloofde.’
Integrale zorg
Amita Ramnarain ging officieel in 2006 weg bij het Asielzoekerscentrum waar ze werkte. Als sociaal verpleegkundige hield ze zich bezig met de vraag hoe ze hulpverlening kon bieden die beide type zorg, somatische en geestelijke gezondheidszorg, kon integreren en wat voor effect dat zou hebben.
‘In die tijd hielp ik mensen met een persoonsgebonden budget. Ik verzorgde hen, maakte schoon, bood medische zorg maar smeerde ook een boterham. Mensen zijn zo blij om maar met één persoon van doen te hebben. Ik ben ermee gestopt omdat ik het niet prettig vond om met cliënten te onderhandelen over de prijs. Die tijd heeft me wel een schat aan ervaring en kennis opgeleverd die ik gebruikte bij mijn marktonderzoek. De tijd was rijp en ik besloot voor mezelf te beginnen. Ik vroeg een toelating aan als zorginstelling bij het zorgkantoor. Er was in die tijd een overschot aan aanbieders en je moest echt met iets bijzonders komen. In juli 2006 kreeg ik mijn eerste contract. Ik nam een stagiaire aan, een Braziliaanse vrouw, met boekhoudkundige kennis en ik ben begonnen met bureau SPV.’
Het bureau
Bureau SPV is een intercultureel thuiszorgbureau voor somatische en geestelijke gezondheidszorg. Nadruk ligt op een integrale benadering en niet, zoals in de meeste andere instellingen, op een gedifferentieerde aanpak. SPV biedt alle facetten van zorg die nodig zijn voor het welzijn van een mens.
In de visie van Amita Ramnarain is het welzijn van een persoon niet alleen gebaseerd op kennismaking met de gezondheidszorg en weten hoe deze functioneert, maar ook op het samengaan met onder andere onderwijs, wonen en het hebben van een baan.
Ramnarain: ‘Om deze integrale zorg te kunnen bieden, werken wij samen met ( ketenpartners) Trajectbegeleiders, die ons adviseren. Deze begeleiders ( weglaten) houden zich bezig met facetten van de mens die niet op het gebied van zorg liggen, maar op welzijnsniveau zoals scholing, werk, wonen en vrijetijdsbesteding. Zo kunnen wij een integraal aanbod bieden.’
Groei
Nu, ruim drie jaar later, is haar toenmalige stagiaire haar rechterhand. Amita Ramnarain heeft vijfentachtig medewerkers in vaste dienst, gecombineerd met ruim honderd ZZP-ers werken er momenteel tweehonderd mensen voor bureau SPV BV.
‘Je moet met een bepaalde snelheid kunnen opereren. Groei moet je aankunnen; ik heb moeten leren om zaken af te staan en te vertrouwen op anderen. Sinds kort heb ik ook een controller in dienst die zich bezighoudt met aanbestedingen zodat ik me kan concentreren op mijn kerntaken. Namelijk producten in de markt zetten. Uiteindelijk willen we overgaan naar het aanbieden van 24-uurs zorg.
Ik geloof niet in gesegregeerde zorg. Als je kijkt in onze samenleving zie je allerlei culturen om je heen. Een verpleeghuis moet een afspiegeling zijn van de maatschappij. Ik geloof ook niet per se dat je als patiënt geholpen moet worden door iemand uit je eigen cultuur. Wat telt is dat jij je verdiept in de cultuur van een ander en deze respecteert. Het gaat erom wie je tegenover je hebt zitten als mens. Er is niet één Turk of één Afrikaan of één Nederlander. Elk mens is uniek.’
Awards
Dat haar werkwijze respect en bewondering oogst, bewijst wel het behalen van de titels Etnische Zakenvrouw Nederland, 2009 en haar verkiezing tot Twentse Zakenvrouw van het jaar. ‘Ik vond het fantastisch, maar ik maakte me wel zorgen over het feit dat ik twee grote evenementen in het verschiet had met de bijbehorende drukte. En ik zat in de meest drukke periode van het jaar. Bovendien kon ik het niet geloven. Hoe kon dit, wat ik doe is toch niet ingewikkeld? Iemand zei me dat het ondernemerseigen was: ‘Als je het moeilijk vond, was je geen ondernemer’.
Ik was wel ongelooflijk blij met deze erkenning. In het begin zette ik wel mijn vraagtekens bij de noodzaak van een aparte verkiezing voor etnische zakenvrouwen. Ik ben hier opgegroeid, ik heb een ‘witte’ opleiding gehad en ik heb me nooit allochtoon gevoeld. Als ze in Enschede naar me keken, dan voelde ik dat wel, maar dan dacht ik dat het kwam omdat ik bruin was, en bruine mensen waren er in die tijd niet zo veel in Enschede. Maar ik nam er geen aanstoot aan.
Maar de laatste tijd merk ik wel dat de maatschappij aan het verharden is. Er wordt meer gekeken naar kleur en afkomst. Niemand kan aan je zien wat je doet. Het behalen van deze titel kan als voorbeeld dienen voor jongeren, je kunt een rolmodel zijn voor (probleem) kinderen. Als zij dat kan, dan kan ik dat ook.’
Maatschappelijk verantwoord ondernemen
Na het winnen van de award merkte Amita Ramnarain wel dat ze nog meer gezien en gerespecteerd werd als gelijkwaardig partner voor diverse partijen. Ook wordt ze steeds vaker gevraagd als spreker. ‘Dat vind ik prima, maar het legt wel beslag op je kostbare tijd terwijl je ook een bedrijf te runnen hebt. Daar heb ik iets op bedacht. We hebben het zogeheten Bureau SPV activiteitenfonds opgericht, waarmee we bepaalde projecten willen opzetten, ondersteunen, zoals het aanschaffen van een gehandicaptenbus . Geld voor de zorg die we krijgen kan daar niet voor gebruikt worden, dit is een mogelijke manier om grote aanschaffen te doen. Ik wil graag helpen, als bedrijven die mij vragen een bijdrage storten in het fonds.’
Rolmodel
Amita Ramnarain wil graag een voorbeeld zijn voor jongeren om hun gevoel maar ook hun verstand te volgen bij het opzetten van een onderneming. ‘Een onderneming begint met een goed marktonderzoek en met een stuk reflexie van de sterke en minder sterke punten in je bedrijfsplan. Ik ben niet een van de gemakkelijkste en ik zal zeker geen kant en klaar briefje geven.
Ik ben zonder lening of schuld gestart. Zo heb ik een financieel gezond bedrijf opgebouwd.’ Hoe kunnen (etnische) vrouwen zich volgens haar meer zichtbaar maken? ‘Het probleem met vrouwen en met etnische vrouwen in het bijzonder, is dat ze niet zo extravert zijn. Ze zijn veel te bescheiden over wat ze hebben bereikt. Mannen zijn veel beter in laten zien wat ze kunnen. Voor mij kwam de ommekeer toen ik vier jaar geleden in India was met mijn ouders. Ik was in een hotel en de Indiase vrouwen hadden het hoogste woord. Zelden had ik zulke doortastende en extraverte vrouwen meegemaakt. Het was voor mij een echte eye opener. ‘Mam, jullie hadden me eerder moeten meenemen naar India’, zei ik tegen mijn moeder.
Toen ik terug kwam, heb ik TV Oost, ons plaatselijke televisiestation gebeld, om te bespreken hoe we bureau SPV op de kaart konden zetten. Hoe vrouwen zichzelf kunnen empoweren? Redeneer vanuit je kracht. Laat los wat je niet kunt. Dat geeft veel meer zelfvertrouwen. Ga van B naar A, werk vanuit je kwaliteiten naar je doel. Eventuele beren op je pad, kun je best aan. Ik heb me ook niet laten weerhouden omdat ik geen academische opleiding heb. Ik kan vanuit de praktijk werken en dat is een groot voordeel bij wat ik nu doe. Praktijk = kracht.’
©Mariel van den Donk
Ze heeft een enorm doorzettingsvermogen, zegt Amita Ramnarain, gevraagd naar haar belangrijkste karaktereigenschap. Ze bracht haar vroegste jeugd door op het platteland van Suriname, tussen de rijstboeren. ‘Ik had een onbezorgde kindertijd en was veel buiten. Er was veel armoede in mijn dorp en zelf waren we ook niet bepaald rijk. Maar als ik terug denk aan die tijd, voel ik alleen warmte en plezier.’ Ze was negen toen haar familie emigreerde naar Nederland.
‘Het was op een vrijdag in februari en Nederland was bedekt door een groot pak sneeuw. Het was de eerste keer dat ik sneeuw zag. Het had iets magisch.’ Amita en haar broers en zussen, ze is de tweede uit een gezin met zeven kinderen, kregen niet veel tijd om te acclimatiseren. Op maandag moesten ze meteen naar school. ‘Het onderwijs in Suriname was op de Nederlandse leest geschoeid, dus we hadden geen probleem met de leerstof.’
Verzorging
Naast het eigen gezin waren ook opa en oma en een oom en tante mee naar Nederland gekomen. Opa en oma woonden bij hen in huis. ‘Opa was diabetisch patiënt en oma had een hersenbloeding gehad; beiden hadden veel verzorging nodig. Samen met mijn moeder verzorgde ik vanaf jonge leeftijd mijn beide grootouders. Ik vond dat erg leuk om te doen, het was voor mij eigenlijk vanzelfsprekend.’
Ze weet nog goed wanneer ze wist dat ze de verzorging in wilde. ‘Ik was een jaar of tien, elf, opa lag in het ziekenhuis en zijn conditie was erg verslechterd. Hij lag in bed en op het tafeltje naast hem stond een bordje pap. Ik heb hem geholpen met eten. Opa zei toen: ‘Jij moet zuster worden’. Het was een bijzonder moment en vanaf toen wist ik wat ik wilde worden.’
Toch was haar eerste externe ervaring met zorg niet bepaald positief. ‘Ik moest vanuit mijn INAS-opleiding stage lopen in een verzorging- of verpleeghuis. Ik kwam terecht in een ouderwets verpleeghuis met lange gangen, heel veel bedden en een enorme spoelkeuken. Het was een complete desillusie en de stank van urine en medicijnen maakte het alleen maar erger. Alle ouderen zaten apathisch in hun stoel rondom een grote tafel. Daar ging mijn romantisch beeld van verzorgen. Het was voor mij een grote schok. Hoewel een praktijkstage verplicht was om een diploma te halen, weigerde ik terug te gaan. De directeur had begrip voor mijn situatie en ik kreeg toch mijn diploma. Dat is mijn reddende engel geweest.’
Het gevoel hervonden
Evengoed wilde Amita Ramnarain niet meer verder in de zorg. Ze was haar doel, haar droom kwijt. ‘Ik had geen flauw idee hoe ik nu verder moest. Via het uitzendbureau kwam ik terecht bij een technisch bedrijf voor meterkasten in Hengelo. Ik heb hier tweeënhalf jaar met veel plezier gewerkt en heb er een hoop technische kennis aan overgehouden. Toch voelde ik dat ik hier niet op mijn plek was. Mijn bedrijfsarts die ik vertelde van mijn vroegere droom, raadde mij aan toch een kijkje te nemen in een verpleeghuis. Ik was nu immers wat ouder en meer ervaren.
Ik wilde graag leren en werken en solliciteerde bij een verpleeghuis in Hengelo. De sfeer was daar ontzettend leuk. Persoonlijk denk ik dat ik destijds inderdaad te jong ben geweest om geconfronteerd te worden met ziekte en ellende. Ik zat nog volop in de puberteit. Nu voelde ik hoe het enthousiasme voor het verzorgingsvak weer terugkwam. Ik besloot een deeltijdopleiding HBO V te volgen aan de Hogeschool Enschede. Ik heb op allerlei afdelingen in ziekenhuizen stage gelopen; er was natuurlijk veel meer in de zorg mogelijk dan een verpleeghuis.
Uiteindelijk kwam ik terecht op de psychiatrische afdeling van een algemeen ziekenhuis en ik besloot sociale psychiatrie te gaan studeren. Vanuit de sociale psychiatrie kwam ik terecht in de forensische psychiatrie. Het was een boeiende tijd waar ik veel heb geleerd over de extremen in de psychiatrie.
Toen ik zelf moeder werd, veranderde mijn gevoel. Naar sommige cliënten keek ik met andere blik en naar mijn idee niet meer geheel objectief. Ik vond mezelf niet meer de juiste persoon om daar te werken.’
Haar volgende stap was het meehelpen opzetten van een medisch zorgcentrum voor asielzoekers. ‘Daar is feitelijk de basis gelegd voor wat ik nu doe. In dit zorgcentrum was je als zorgverlener verantwoordelijk voor de gehele zorg, je deed alles zelf. Pas als je er echt niet meer uitkwam, verwees je een patiënt door. Een patiënt had dus te maken met maar één persoon die hem of haar ook door en door kende.
Daardoor is mijn visie op zorg ook gevormd, naar mijn mening kun je mensen ook een hogere kwaliteit zorg bieden als je zowel somatische zorg als geestelijke gezondheidszorg integreert in je zorgaanbod. Toen veel Asielzoekerscentra hun deuren moesten sluiten, kwam er een omslag in de medische hulpverlening; er werd gekozen voor gedifferentieerde zorg. Een vorm van zorg waar ik niet in geloofde.’
Integrale zorg
Amita Ramnarain ging officieel in 2006 weg bij het Asielzoekerscentrum waar ze werkte. Als sociaal verpleegkundige hield ze zich bezig met de vraag hoe ze hulpverlening kon bieden die beide type zorg, somatische en geestelijke gezondheidszorg, kon integreren en wat voor effect dat zou hebben.
‘In die tijd hielp ik mensen met een persoonsgebonden budget. Ik verzorgde hen, maakte schoon, bood medische zorg maar smeerde ook een boterham. Mensen zijn zo blij om maar met één persoon van doen te hebben. Ik ben ermee gestopt omdat ik het niet prettig vond om met cliënten te onderhandelen over de prijs. Die tijd heeft me wel een schat aan ervaring en kennis opgeleverd die ik gebruikte bij mijn marktonderzoek. De tijd was rijp en ik besloot voor mezelf te beginnen. Ik vroeg een toelating aan als zorginstelling bij het zorgkantoor. Er was in die tijd een overschot aan aanbieders en je moest echt met iets bijzonders komen. In juli 2006 kreeg ik mijn eerste contract. Ik nam een stagiaire aan, een Braziliaanse vrouw, met boekhoudkundige kennis en ik ben begonnen met bureau SPV.’
Het bureau
Bureau SPV is een intercultureel thuiszorgbureau voor somatische en geestelijke gezondheidszorg. Nadruk ligt op een integrale benadering en niet, zoals in de meeste andere instellingen, op een gedifferentieerde aanpak. SPV biedt alle facetten van zorg die nodig zijn voor het welzijn van een mens.
In de visie van Amita Ramnarain is het welzijn van een persoon niet alleen gebaseerd op kennismaking met de gezondheidszorg en weten hoe deze functioneert, maar ook op het samengaan met onder andere onderwijs, wonen en het hebben van een baan.
Ramnarain: ‘Om deze integrale zorg te kunnen bieden, werken wij samen met ( ketenpartners) Trajectbegeleiders, die ons adviseren. Deze begeleiders ( weglaten) houden zich bezig met facetten van de mens die niet op het gebied van zorg liggen, maar op welzijnsniveau zoals scholing, werk, wonen en vrijetijdsbesteding. Zo kunnen wij een integraal aanbod bieden.’
Groei
Nu, ruim drie jaar later, is haar toenmalige stagiaire haar rechterhand. Amita Ramnarain heeft vijfentachtig medewerkers in vaste dienst, gecombineerd met ruim honderd ZZP-ers werken er momenteel tweehonderd mensen voor bureau SPV BV.
‘Je moet met een bepaalde snelheid kunnen opereren. Groei moet je aankunnen; ik heb moeten leren om zaken af te staan en te vertrouwen op anderen. Sinds kort heb ik ook een controller in dienst die zich bezighoudt met aanbestedingen zodat ik me kan concentreren op mijn kerntaken. Namelijk producten in de markt zetten. Uiteindelijk willen we overgaan naar het aanbieden van 24-uurs zorg.
Ik geloof niet in gesegregeerde zorg. Als je kijkt in onze samenleving zie je allerlei culturen om je heen. Een verpleeghuis moet een afspiegeling zijn van de maatschappij. Ik geloof ook niet per se dat je als patiënt geholpen moet worden door iemand uit je eigen cultuur. Wat telt is dat jij je verdiept in de cultuur van een ander en deze respecteert. Het gaat erom wie je tegenover je hebt zitten als mens. Er is niet één Turk of één Afrikaan of één Nederlander. Elk mens is uniek.’
Awards
Dat haar werkwijze respect en bewondering oogst, bewijst wel het behalen van de titels Etnische Zakenvrouw Nederland, 2009 en haar verkiezing tot Twentse Zakenvrouw van het jaar. ‘Ik vond het fantastisch, maar ik maakte me wel zorgen over het feit dat ik twee grote evenementen in het verschiet had met de bijbehorende drukte. En ik zat in de meest drukke periode van het jaar. Bovendien kon ik het niet geloven. Hoe kon dit, wat ik doe is toch niet ingewikkeld? Iemand zei me dat het ondernemerseigen was: ‘Als je het moeilijk vond, was je geen ondernemer’.
Ik was wel ongelooflijk blij met deze erkenning. In het begin zette ik wel mijn vraagtekens bij de noodzaak van een aparte verkiezing voor etnische zakenvrouwen. Ik ben hier opgegroeid, ik heb een ‘witte’ opleiding gehad en ik heb me nooit allochtoon gevoeld. Als ze in Enschede naar me keken, dan voelde ik dat wel, maar dan dacht ik dat het kwam omdat ik bruin was, en bruine mensen waren er in die tijd niet zo veel in Enschede. Maar ik nam er geen aanstoot aan.
Maar de laatste tijd merk ik wel dat de maatschappij aan het verharden is. Er wordt meer gekeken naar kleur en afkomst. Niemand kan aan je zien wat je doet. Het behalen van deze titel kan als voorbeeld dienen voor jongeren, je kunt een rolmodel zijn voor (probleem) kinderen. Als zij dat kan, dan kan ik dat ook.’
Maatschappelijk verantwoord ondernemen
Na het winnen van de award merkte Amita Ramnarain wel dat ze nog meer gezien en gerespecteerd werd als gelijkwaardig partner voor diverse partijen. Ook wordt ze steeds vaker gevraagd als spreker. ‘Dat vind ik prima, maar het legt wel beslag op je kostbare tijd terwijl je ook een bedrijf te runnen hebt. Daar heb ik iets op bedacht. We hebben het zogeheten Bureau SPV activiteitenfonds opgericht, waarmee we bepaalde projecten willen opzetten, ondersteunen, zoals het aanschaffen van een gehandicaptenbus . Geld voor de zorg die we krijgen kan daar niet voor gebruikt worden, dit is een mogelijke manier om grote aanschaffen te doen. Ik wil graag helpen, als bedrijven die mij vragen een bijdrage storten in het fonds.’
Rolmodel
Amita Ramnarain wil graag een voorbeeld zijn voor jongeren om hun gevoel maar ook hun verstand te volgen bij het opzetten van een onderneming. ‘Een onderneming begint met een goed marktonderzoek en met een stuk reflexie van de sterke en minder sterke punten in je bedrijfsplan. Ik ben niet een van de gemakkelijkste en ik zal zeker geen kant en klaar briefje geven.
Ik ben zonder lening of schuld gestart. Zo heb ik een financieel gezond bedrijf opgebouwd.’ Hoe kunnen (etnische) vrouwen zich volgens haar meer zichtbaar maken? ‘Het probleem met vrouwen en met etnische vrouwen in het bijzonder, is dat ze niet zo extravert zijn. Ze zijn veel te bescheiden over wat ze hebben bereikt. Mannen zijn veel beter in laten zien wat ze kunnen. Voor mij kwam de ommekeer toen ik vier jaar geleden in India was met mijn ouders. Ik was in een hotel en de Indiase vrouwen hadden het hoogste woord. Zelden had ik zulke doortastende en extraverte vrouwen meegemaakt. Het was voor mij een echte eye opener. ‘Mam, jullie hadden me eerder moeten meenemen naar India’, zei ik tegen mijn moeder.
Toen ik terug kwam, heb ik TV Oost, ons plaatselijke televisiestation gebeld, om te bespreken hoe we bureau SPV op de kaart konden zetten. Hoe vrouwen zichzelf kunnen empoweren? Redeneer vanuit je kracht. Laat los wat je niet kunt. Dat geeft veel meer zelfvertrouwen. Ga van B naar A, werk vanuit je kwaliteiten naar je doel. Eventuele beren op je pad, kun je best aan. Ik heb me ook niet laten weerhouden omdat ik geen academische opleiding heb. Ik kan vanuit de praktijk werken en dat is een groot voordeel bij wat ik nu doe. Praktijk = kracht.’
©Mariel van den Donk